* ( جاءَتْكُمُ الْبَيِّناتُ ) * - 208 طبرى : سدّى گفت : يعنى محمّد آمد براى شما . ابن جريح گفت اسلام و قرآن براى شما آمد . * ( أَنَّ اللَّه عَزِيزٌ حَكِيمٌ ) * - 208 فخر : روايت كرده‌اند كه عربى شنيد : كسى اين آيه را « غفور رحيم » قرائت كرد . او گفت اگر اين كلام خدا است درست نيست چون در جمله‌ى اوّل گفته است اگر لغزش كرديد در اينجا آمرزش و مهربانى مناسب نيست زيرا موجب تحريك و وادار كردن بلغزش است . كشف نوشته است : آورده‌اند كه كعب الاحبار در ابتداء اسلام وى سورة البقره ميآموخت چون به اين آيت رسيد معلَّم او را گفت « فَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ » كعب گفت : اين نه بر وجه است و قرآن چنين نتواند بود « غفور رحيم » گفتن اين جايگه لايق نيست . پس بمصحف بازگشتند در مصحف نبشته بود « عزيز حكيم » گفت اكنون قرآن است براستى و نظم قرآن بدرستى ، گفتند از چه بدانستى ؟ گفت : دانستم كه حكيم چون تهديد كرد آمرزش و مهربانى در كلامش نيست . * ( هَلْ يَنْظُرُونَ ) * - 209 مجمع : يعنى آيا چشم به راه هستند ؟ و « يَنْظُرُونَ » بمعنى « ينتظرون » استعمال شده است و كلمه‌ى « هَلْ » براى استفهام نيست و مقصود انكار و زشتى افكار كافران است * ( أَنْ يَأْتِيَهُمُ اللَّه ) * - 209 مجمع اين جمله را چند معنى كرده‌اند : 1 - فرمان خدا مىآيد 2 - خدا آهنگ